මගේ බිරිඳ ප්‍රථම දරු ප්‍රසූතිය සඳහා සූදානම් වෙමිනුයි සිටියේ. දරු ප්‍රසූතිය සඳහා රෝහලට ඇතුළු වීමට වෛද්‍යවරයා ලබා දී තිබුණ දිනයට සති එකහමාරකට කලින් බිරිඳට උණ ගැනුනා. ඉතාමත් අධික ලෙස උණ පැවතුන නිසාත්, බොහෝ අමාරුව සිටි නිසාත්, ලේ පරීක්ෂණ කිහිපයක් ම වෛද්‍යවරයා විසින් නියම කලා. එම පරීක්ෂණවලට අනුව බිරිඳට ඩෙංගු රෝගය සෑදී ඇති බව තහවුරු වුනා. වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ, ඩෙංගු රෝගය තරමක් අමාරු බවත්, විශේෂයෙන් මගේ බිරිඳ දැන් සිටින තත්වය අනුව ඉක්මනින් ම රෝහලට ඇතූලුවීම අත්‍යවශ්‍ය බවත්, මේ සඳහා හොඳම ක්‍රමය වන්නේ, දරු ප්‍රසූතිය සඳහා මගේ බිරිඳව බලනු ලැබූ වෛද්‍යවරයාව ඉතා ඉක්මනින්ම සමුවී ඔහුගේ උපදෙස් අනුව කටයුතු කිරීම බවත් ය.

අප නිවසට ආසන්නව පුද්ගලීක බෙහෙත් ශාලාවක් පවත්වාගෙන යන මේ වෛද්‍යවරයාගේ උපදෙස් අනුව, මම වහාම පියවර ගත්තේ හැකි ඉක්මනින් අදාල විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා වෙතට මගේ බිරිඳව රැගෙන යාමටයි.

කොහොමහරි කඩිනමින් ම විශේෂඥ වෛද්‍යවරයාව සමුවන්නට අපට අවස්ථාව සැලසුනා. මගේ බිරිඳවත්, ලේ පරීක්ෂණ වාර්තාවනුත් පරීක්ෂා කල වෛද්‍යවරයා නළල රැලි ගන්වාගෙන, බිරිඳව වහාම රෝහලට ඇතුලත් කිරීම සඳහා ලිපියක් දුන්නා. බිරිඳට නොතේරෙන ආකාරයට වෛද්‍යවරයා ඉතා සෙමින් මට පැවසුවේ, තත්වය ඉතාමත්ම භයානක බවත්, බොහෝ විට දරුවා නැතිවීමට ඉඩ ඇති බවත්, කොහොමහරි බිරිඳව බේරා ගැනීමත් ලොකු වගකීමක් බවත් පවසා, කණගාටු මුහුණින් මගේ පිටට තට්ටු කලා.

ඉතා ඉක්මනින් ම බිරිඳව රෝහලට ඇතුළත් කලා. බිරිඳ වාට්ටුවේ සිටියේ පැය කීපයක් පමණයි. ඇයට හොඳට ම අමාරු වුනා. ඇය අසාධ්‍ය තත්වයට පත්වෙන්න වැඩි වේලාවක් ගත වුනේ නැහැ. ඉක්මනින් ම බිරිඳව දැඩි සත්කාර ඒකකයට සාත්තු සේවකයන් සහ හෙදියන් විසින් ඉතා කඩිනමින් අරගෙන ගියා.

ටික වේලාවකට පසුව කරුණාවන්ත හෙදියක් දැඩි සත්කාර ඒකකය ඇතුලේ සිට පිටතට පැමිණියා. මම ඇය වෙතට දුවගෙන ගියා. ඇය ඉතාමත් හැඟුම්බරව මට පැවසුවේ, මගේ බිරිඳගේ තත්වය ඉතාමත් අවදානම් බවත්, අඩුතරමින් කුසයේ සිටින දරුවාවවත් බේරාගැනීම සඳහා සැත්කමක් කිරීම ද මේ වෙලාවේ දුෂ්කර බවත්, කොහොමත් මේ වෙලාවේ ධෛර්්‍යයෙන් සිටින ලෙසත් ය. එසේ පවසා මා වෙතින් ඉවත්ව කොරිඩෝව දිගේ ඇවිදගෙන ගිය ඈ, තරමක් දුරගොස් නැවත ආපසු හැරී ඇවිත් මට මෙහෙම කිව්වා. “මට පුළුවන් ඔයාට පොඩි උදව්වක් කරන්න. ඔයා මං ගැන මොනවා හිතයි ද දන්නෙ නැහැ. ඔයා කැමති නම් මේ වෙලාවෙ දෙවියන්ට කන්නලව් කරන්න. දෙවියන්ට කන්නලව් කරනවානම් මෙතන ඉඳගෙන ඒක කරන්න බැහැ. ඔයා යන්න ඕන, කටුනායක. කටුනායක තියනවා දේව මෑණියන්ගේ පල්ලියක්. මහා පුදුම හාස්කම් තමයි සිද්ධ වෙන්නෙ. මටත් අත්දැකීම් කීපයක් ම තියෙනවා. හැබැයි විශ්වාසයෙන් යන්න ඕනා. ඔයා පිළිගන්නවානම් පිළිගන්න, ඒ පල්ලියට දේව මෑණියො හැබහින් ම එනවා. එක වෙලාවකට ප්‍රතිමාවෙන් සුවඳ එනවා. මහා පුදුම දේවල් වෙන්නෙ. දැන් අද සිකුරාදනෙ. හෙට යන්න. සෙනසුරාදා සවස 6 ට තමයි දේව මෙහෙය පටන් ගන්නෙ.

ඉතින් අර හෙදිය කිව්ව විදිහට, පසුවදා සෙනසුරාදා, මම කටුනායක අප ස්වාමිදූගේ සිද්ධස්ථානය සොයාගෙන ගියා. මම යනකොට වෙලාව සවස 5 ට විතර ඇති. ඒ වෙනකොටත් බැතිමතුන් විශාල පිරිසක් රැස්ව සිටියා. ඒ අතර සිටි එක් මහත්මයෙක් සමග මම කතා කලා. ඔහු කටුනායක සිද්ධස්ථානයේ සිදුවන හාස්කම් ගැන බොහෝ තොරතුරු මාත් එක්ක කිව්වා. ඒ දවසේ කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබාදෙන බවත්, එය ලබා ගැනීමට ඉක්මනින් පත්‍රිකාවක් ලබාගන්නා ලෙසටත් ඔහු කිව්වා. මම ඉක්මනින්ම ගොස් කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබා ගැනීමට පත්‍රිකාවක් ලබා ගත්තා. මගේ විස්තරය දැනගත් අර කිව්ව මහත්මයා මට කිව්වා, මේ දෙන කුරුසියේ ආශිර්වාදය බොහෝම බලවත්, හාස්කම් සිදුවෙන ආශිර්වාදයක් බවත්, මේ අපොස්තුළුතුමන්ට දේව මෑණියන් ම ඉගැන්වූ වචන වගයක් ඒ වෙලාවට කියන බවත්, කුරුසිය හිස මත තබත්දී, අසාධ්‍යව සිටින බිරිඳවත්, දරුවාවත් සිහිකරන්න කිව්වා.

ඉන්පසු ටික වේලාවකින්, හාස්කම් යාච්ඤාව කියනු ලබන, දේව මෑණියන්ගේ ප්‍රතිමාව තැන්පත් කර ඇති ස්ථානයට අප දෙදෙනාටම යන්නට අවස්ථාව ලැබුනා. මම දර්ශණ ඉටිපහන් තුනක් ලබා ගත්තා. බිරිඳවත්, කුසයේ සිටින දරුවාත්, මාත් වෙනුවෙන්. අර විස්තර කිවූ මහත්මයා තමයි මට දර්ශණ ඉටිපහන් ගැන කිව්වෙ. ඔහුත් දර්ශණ ඉටිපහන් අරගෙන තිබුණා. එදින ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් දිව්‍ය සත්ප්‍රසාද ආශිර්වාදය සමග හාස්කම් යාච්ඤාව පැවැත් වුනා.
එයින් පසුව පූජාසනයෙන් පිටත්ව ගිය ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමා, කෙටි වේලාවකින් කුරුසිය රැගෙන නැවත පූජාසනයට පැමිණියා. ඒ අතර වාරයේ මා සමග සිටි මහත්මයා කටුනායක දේව මෑණියන්ගේ සිද්ධස්ථානය ගැන තවත් බොහෝම දේවල් මාත් සමග කිව්වා. ඔහු සෑම සෙනසුරාදාවකම කටුනායක මේ සිද්ධස්ථානයට පැමිණෙන බවත්, ඔහු මේ වන විට බොහෝ පිහිට ලබාගෙන ඇති බවත්, ඇත්තටම අද ඔහු ජීවත්වෙන්නේ, සෙනසුරාදා සවස මේ සිද්ධස්ථානයෙන් ලබාගන්නා ආශිර්වාදයෙන් බවත්, ඔහු මට පැවසුවා. ඔහු මට කිව්ව දේවල් නිසා මම පුදුමයෙනුයි අසාගෙන සිටියේ.

අර මහත්මයාටත් මටත් කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබා ගැනීමේ වෙලාව එලඹුනා. මට ඉස්සරහින් සිටි ඒ මහතා පළමුවෙන්, ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමන් ඉදිරියේ දණගසා ශුද්ධවූ කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබා ගත්තා. ඉන්පසුව මට අවස්ථාව ලැබුණා. මම ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමන් ඉදිරියේ දණ ගැසුවා. උන්වහන්සේ මගේ හිස මත ශුද්ධවූ කුරුසිය තැබුවා. අයිස් කැට සහිත බෑගයක් හිස මත තැබුවාක් වැනි මහා සීතලක් මුළු ඔලුව පුරාම පැතිරුණා. “මේ ආශිර්වාදය අසාධ්‍යව සිටින මාගේ බිරිඳටත්, කුසයේ සිටින දරුවාටත් ලැබේවා`” කියලා මම සිතින් සිහිපත් කලා. එවිට වේලාව රාත්‍රී 9.30 ට විතර ඇති. කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබාගත් පසුව මම අර මහත්මයාට කිව්වා මට වෙච්ච සිද්ධිය. ඔහු කිව්වා බොහෝම හොඳ ලකුණක්. බය වෙන්න එපා, දෙදෙනාම බේරෙනවා. සමහර විට මේ වෙත්දී සනීප වෙලාත් ඇති කියලා.

පසුව ඒ කරුණාවන්ත මහත්මයා, මට කිව්වා ඔහු යන පාරෙන් පොඩ්ඩක් හරවාගෙන ගියහම රෝහලට යන්න පුළුවන්, මාව රෝහල ලඟින් දාන්නම්, ඔයා බිරිඳගේ තත්වය බලන්න කියලා. මම නිකමට වගේ, කටුනායක සිද්ධස්ථානය ගැන කිව්ව හෙදියට දුරකතන ඇමතුමක් ගත්තා, ඒ වෙනකොට වෙලාව රාත්‍රී 11 ට විතර ඇති. ඒ කරුණාවන්ත හෙදිය, ක්ෂණිකව පිළිතුරු දුන්නා. මම කිසිවක් කියන්න පෙර, ඇය ඇසුවා, ‘ඔයා කටුනායක ගියාද’ කියලා. මම කිව්වා, ‘ඔවු ගියා, මේ එන ගමන්, මට මහ පුදුම දෙයක් වුනා’ කියලා. එවිට අර කරුණාවන්ත හෙදිය කිව්වා, ‘ඔවු ඔවු ඔය පුදුම දේ මෙහෙත් වුනා. හොඳ වෙලාවට අද මම ඩියුටි. රෑ නවයාමාරට විතර මට පිච්ච මල් සුවඳක් ආවා. කටුනායක පල්ලිය ගැන මම දන්න නිසා මම හිතුවා මොකක් හරි හොඳ දෙයක් කියලා. මම ඔයාගේ නෝනව බැලුවා, උණ සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැලා, බඩේ දරුවත් හෙමිහිට දඟලනවා’ කියලා ඒ හෙදිය මට සතුටින් කිව්වා. එන්න පුළුවන්ද කියලත් ඇසුවා. මම අර මහත්මයාට විස්තරය කිව්වා. ඔහුට හරිම සන්තෝශයි. ‘මම කිව්වෙ, මම කිව්වෙ, ඕකනෙ මම කිව්වෙ, කටුනායක ගිහින් විශ්වාසයෙන් ඉල්ලුවොත් වරදින්නෙ නැහැ කියල’ ඔහු කිව්වා.

පසුව අපි දෙදෙනාම රෝහලට ගියා. රාත්‍රී 12ට විතර ඇති. බොහෝම අමාරුවෙන්, අර හෙදිය නිසා, මට විතරක් ඇතුලට යන්න පුළුවන් වුනා. අර කරුණාවන්ත හෙදිය මගෙන් විස්තර ඇසුවා. ඇය කිව්වා සිද්ධිය වුනේ රාත්‍රී නවයහමාරට විතර කියලා. මම කිව්වා මට කුරුසිය තැබුවේත්, රාත්‍රී නවයහමාරට විතර කියලා. පසුව ටික වේලාවකට මාව බිරිඳ ලඟට අරගෙන ගියා. ඇය හොඳ සුවයෙන් සිටියා. ‘මට දැන් සනීපයි’ ඇය කිව්වා.

අර හෙදිය කිව්වා, ‘දැන් ඔයා ගෙදර යන්න. හෙට බොහෝ දුරට සාමාන්‍ය වාට්ටුවට දාන්න පුළුවන් වෙයි’ කියලා. පසුදින වෛද්‍ය පරීක්ෂණ, ලේ පරීක්ෂණ කීපයකට පසු බිරිඳව සාමාන්‍ය වාට්ටුවට දැම්මා. ඊට දින තුනකට පසු, නියම බර ප්‍රමාණයෙන් යුතුව, නිරෝගී දරුවෙකු කිසිදු කරදරයක් නැතිව ප්‍රසූත කිරීමට මගේ බිරිඳට හැකියාව ලැබුණා.

“මේ කෙනා සනීප වෙච්ච හැටි හිතාගන්නවත් බැහැ, හරිම පුදුමයි” කියලා වෛද්‍යවරයා, අර හෙදිය සමග කිව්වයි කියලා, ඒ කරුණාවන්ත හෙදිය මට කිව්වා.

කටුනායක අප ස්වාමිදූගේ සිද්ධස්ථානය ගැන, ශුද්ධවූ කුරුසියේ ආශිර්වාදය අපට ලබා දෙන ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමා ගැන, රෝහලේ දී හමු වූ කරුණාවන්ත හෙදිය ගැන, කටුණායක අප ස්වාමිදූගේ සිද්ධස්ථානයේ දී මට හමු වූ කරුණාවන්ත බැතිමත් මහත්මයා ගැන මම දැන් මීළඟට කුමක් ලියන්නද කියලා මටවත් සිතා ගන්නට බැහැ.

එදා ඒ සෙනසුරාදා රාත්‍රී 9.30 ට පමණ ශුද්ධෝත්තම අපොස්තුළුතුමා මගේ හිස මත කුරුසිය තබන විට මට දැනුන සීතල, ඒ වෙලාවෙම රෝහලේ හෙදියට දැනුන පිච්ච මල් සුවඳ, ඒ වෙලාවට ම මගේ බිරිඳ සුවය ලැබීම, මේවා ගැන සිතත් දී, මට මතක්වෙන්නේ, පේදුරු අපොස්තුළු තුමාගේ නැන්දණියගේ මවගේ උණ රෝගය, ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ඇයගේ අත අල්ලා ක්ෂණයකින් සුවකල අයුරු පිළිබඳව, ශුද්ධවූ බයිබලයේ සඳහන් ප්‍රාතිහාර්්‍යාත්මක කතාවයි. මගේ කතාව ඊටත් වඩා උසස්ව සිදුවුන ප්‍රාතිහාර්්‍යයක්. මෙතනදීත් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ කුරුසිය සමග අපොස්තුළුතුමෙක් සම්බන්ධ වෙලා, මගේ බිරිඳවත්, දරුවාවත් බේරා ගත්තා.

ශුද්ධවූ කුරුසියේ ආශිර්වාදය දානය කරනු ලබන්නේ පෙබ්‍රවාරි මාසය දක්වා පමණක් බව මට දැනගන්නට ලැබුණා. ඒ ඇයිදැයි මම දන්නේ නැහැ. දේව තීරණවලට අත තියන්නවත්, හේතු අහන්නවත් අපිට බැහැ. එහෙත් මේ කුරුසියේ ආශිර්වාදය ජනතාවට විශාල සෙතක්. එය නැතිවුනොත් සියල්ලන්ට ම පාඩුවක්. කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබා දෙන සෑම දිනයකම කුරුසියේ ආශිර්වාදය ලබා ගැනීම අපගේ ජීවිතවලට ලොකුම පිහිටක්, වාසනාවක්.

තිළිණ දූරංග පෙරේරා – බත්තරමුල්ල